Zasady montowania poliwęglanu komorowego

Czym jest poliwęglan komorowy?

Płyty poliwęglanowe produkowane są metodą ekstruzji/ekstrudowania (wytłaczania) z żywicy poliwęglanowej w dwóch postaciach: litej (płyty lite płaskie lub lite profilowane) oraz kanalikowej/komorowej. W tym artykule opiszemy możliwości zastosowania i zasady montażu poliwęglanu komorowego.

Poliwęglan komorowy jest niezastąpionym materiałem w wielu różnych branżach. Wyróżnia się od innych materiałów:

-odpornością na ścieranie,

-działanie wilgoci i niskich temperatur,

-odporność na pękanie,

-właściwości termoizolacyjne ze względu na strukturę komórkową;

-poliwęglan charakteryzuje znakomita odporność mechaniczną w zakresie temperatur od -40 do +120°C.

 

Kolorowy poliwęglan jest także odporny na działanie promieni słonecznych, jego barwa nie blaknie pod ich wpływem. Wszystkie płyty niezależnie od koloru mają warstwę ochronną przed UV najczęściej z jednej strony.

Jak wygląda poliwęglan komorowy?

Standardowa szerokość płyty to 2,1m, długość może się różnić: 2, 3, 4, 5, 6, 7 m. Komórki idą zawsze w kierunku dłuższej strony. Po stronie 2,1m są otwarte kanaliki które należy przykryć za pomocą akcesoriów do montażu poliwęglanu.

Jak dobrać grubość płyty na zadaszenie?

Płyty występują w różnych grubościach – 4 mm, 6mm, 8 mm,10 mm, 16 mm.

Oprócz grubości płyty różnią się gęstością  - ilość surowca zużyta na m2 produkcji. 

Standardowo płyty o grubości 4 i 6mm stosujemy na pokrycie szklarni. 

Na co zwrócić uwagę przy wyborze płyt na zadaszenie:

-jakie są standardowe wymiary płyt aby zaoszczędzić i uniknąć dużej ilości odpadu;

-miejsce gdzie będzie stać oraz ocena czy konstrukcja będzie narażona na wiatr lub śnieg w której ma znajdować się zadaszenie;

-rozszerzalność cieplna płyt;

-stopień spadu na dachu jednospadowym;

-średnica wygięcia płyt na łukowym dachu;

-komplet akcesoriów do montażu (profile łączące i czołowe, taśmy do ochrony komórek i pod poliwęglan, podkładki termiczne i wkręty).

 

Kolory są do wyboru: transparentny (bezbarwny), grafitowy, dymiony brąz lub mleczny (opal).

 

Konstrukcja zadaszenia najczęściej jest wykonana z metalu lub drewna. Zachęcamy do dopasowania konstrukcji zgodnie z danymi w tabeli. Poliwęglan przy odpowiednich rozstawach nie potrzebuje poprzecznego wzmocnienia. 

Tabela 1. Kratownica drewniana pod poliwęglan komorowy

Uwagi ogólne

  • musi być zapewniony odpowiedni spływ wody, minimalny spadek to 5⁰ (około 90 mm na 1m);

  • minimalna szerokość belki  - 60 mm;

  • poliwęglan komorowy ma warstwę ochronną  przed promieniowaniem UV (zawsze znajduje się pod białą folią z nadrukiem). Zgodnie z zaleceniami producenta płyty montujemy stroną z filtrem na zewnątrz, do słońca;

  • poliwęglan można wyginać, ale tylko w kierunku kanalików;

  • zabronione jest chodzenie bezpośrednio po płytach, podczas montażu należy podkładać szerokie deski, obejmujące zasięgiem przynajmniej dwie podpory;

  • płyty poliwęglanowe zabezpieczone są obustronnie folią ochronną, którą zrywamy niezwłocznie po zakończeniu montażu;

  • aby uniknąć pęknięć w miejscach przykręcenia poliwęglanu do podstawy, otwór musi być szerszy niż średnica śruba o 3-4mm (ze względu na rozszerzalność cieplną płyt poliwęglanowych).

Jak docinać poliwęglan komorowy

Poliwęglan jednokomorowy jest bardzo łatwo dociąć. Zaczynamy od ustawienia płyty ,aby uniknąć wibracji i postrzępienia. Jeśli wymagane jest  cięcie wzdłuż kanalików, zalecamy skorzystać z noża do tapet. Aby wykonać dokładne proste cięcie w poprzek kanalików, najlepiej użyć wysokoobrotową piłę tarczową o drobnych zębach, wyrzynarkę. Ze strony z otwartymi kanalikami gdzie było zrobione cięcie należy usunąć pył i wióry stosując np. odkurzacz lub sprężarkę. Otwarte kanaliki należy zabezpieczyć odpowiednią taśmą chroniącą przed zabrudzeniem kanalików:

Krawędź górna – za pomocą taśmy pełnej (izolacyjnej)

Krawędź dolna – za pomocą taśmy paroprzepuszczalnej (szarej) – zapobiega kondensacji pary wodnej.

Wiercenie otworów

Do wiercenia stosujemy standardowe ostre wiertła do metalu. Otwór należy wiercić pomiędzy żebrami sztywności (ściankami kanalików). Otwór musi znajdować się co najmniej 40 mm od krawędzi panelu a wiercenie musi się odbywać pod kątem 90 stopni. 

Aby uniknąć pęknięć w miejscach przykręcenia poliwęglanu do podstawy, otwór musi być szerszy niż średnica śruby o 3-4mm (ze względu na rozszerzalność cieplną płyt poliwęglanowych). Standardowo pasują wiertła 6 i 10mm.

Zamknięcie komór poliwęglanu

Poliwęglan komorowy ze względu na swoją strukturę kanalikową wymaga użycia następnych akcesoriów:

-Krawędź górna – za pomocą taśmy pełnej (izolacyjnej);

-Krawędź dolna – za pomocą taśmy paroprzepuszczalnej (szarej) – zapobiega kondensacji pary wodnej;

-Profile zamykające (czołowe) nakładamy na zaklejone komórki (jeden z opisanych):

  • Profile aluminiowe w kształcie litery  F (występuje w odcinkach 2, 3, 6 m) - tak samo może być używany do mocowania do elewacji;

  • Profile poliwęglanowe U (występuje w odcinkach 2,1 m).

W profilach czołowych ze strony skierowanej w dół należy nawiercić otwory co 2m o średnicy 5-6mm aby umożliwić ujście wody. 

Nie możemy zostawiać otwartych, niezabezpieczonych kanalików, powoduje to skrócenie okresu żywotności oraz zmniejsza przepuszczalność światła.

Łączenie płyt z poliwęglanu

Jeśli mamy same belki: aby zapewnić trwałość i wytrzymałość konstrukcji, łączenie płyt musi przypadać na krokwiach, bo łączenie to miejsce najbardziej narażone na wygięcie pod ciężarem śniegu itp. Stosujemy profil łączący z poliwęglanu lub profil aluminiowy. 

W przypadku kiedy konstrukcja z krokwi i poprzeczek (kontr łat) jest w jednej płaszczyźnie, to łączenie płyt może być między krokwiami, wtedy stosujemy profil aluminiowy góra-dół z uszczelkami gumowymi S229. Dolna część profilu działa jako podparcie łączenia płyt, bo opiera się na kontr łaty.

W ten sam sposób wygląda łączenie płyt kiedy mamy belki położone wzdłuż budynku (krokwie skierowane w poprzek strony spadu) lub kiedy poprzeki są polożene na belki.

  • Profile przykręcamy za pomocą wkrętów z podkładką gumową, tzw. farmerów. Otwory również muszą być szersze niż średnica śruby o 3-4mm. Krok między wkrętami maksymalnie 35 cm;

  • Zostawiamy odstęp między płytami około 20 mm;

  • Wkręt musi przycisnąć ale nie zmiażdżyć komór.

Rodzaje profili łączących:

  • profil H łączący z poliwęglanu (3 i 6 mb) - łączenie koniecznie musi przypadać na belki;

  • profil aluminiowy górny z górną uszczelką S229 - jeśli łączenie płyt przypada na belkę (2, 3, 6 mb);

  • profil aluminiowy góra-dół z dwoma uszczelkami S229 - jeśli łączenie płyt przypada między belkami na kontr łaty (2, 3, 6 mb).

Polecamy też zastosować uszczelkę dolną na całej konstrukcji lub taśmę piankową EPDM. Eliminuje to stukanie i trzask, które powstają przy rozszerzaniu płyty pod wpływem zmian temperatury. Użycie tej taśmy jest opcjonalne, jeśli nie będą Państwu przeszkadzały dźwięki przypominające stukot jak przy delikatnym opadzie deszczu. Jeśli chcemy uniknąć tych dźwięków, to taśmę dajemy na każdą belkę po długości, tam gdzie płyta leży na belce.

Przykręcenie płyt z poliwęglanu

Mocowanie płyt to ostatni etap. Możemy zdjąć przezroczystą folie ochronną z dolnej strony płyty. Folia z napisami pod którą znajduje się warstwa ochronna przed UV należy zerwać od brzegów płyt na 50 mm aby założyć taśmy, profile czołowe i włożyć płyty w profile łączące. Pozostałą część folii usunąć niezwłocznie po zakończeniu pracy.

  • Aby uniknąć nagrzewania się płyt od górnej powierzchni belek, należy belki pomalować w jasny (lub biały) kolor;

  • przed montażem płyty należy przykleić na otwarte kanaliki taśmy pełną i paroprzepuszczalną. Również można zastosować samą taśmę paroprzepuszczalną z obu stron (nie przepuszcza kurzu i insektów);

  • otwarte krawędzie płyt są narażone na działanie warunków atmosferycznych, oprócz oklejenia taśmą należy dodatkowo zabezpieczyć profilami zamykającymi, aluminiowym – F oraz poliwęglanowym – U;

  • nie należy montować płyt zbyt blisko obok siebie ze względu na liniową rozszerzalność termiczną. Wymagana dylatacja to 3,5 mm na każdy metr długości lub szerokości płyty;

  • średnica otworu pod wkręt ma być szersza niż średnica śruby o 3-4 mm. Zaleca się stosowanie podkładek termicznych, które składają się z trzech części: podkładka piankowa, podkładka z poliwęglanu i zaślepka (kapturek). Zapobiegają one przeniknięciu wody do otworów oraz chronią śrub przed rdzą. Wkręty dobierają się do materiału konstrukcji, brak w zestawie;

  • nie przykręcać płyt zbyt mocno aby nie uszkodzić struktury komórkowej;

  • przykręcamy płyty maksymalnie co 50 cm;

  • w trakcie montażu powoli usuwać folie ochronną aby nie przeszkadzała przykręceniu płyt;

  • w miejscach narażonych na podwiewanie zaleca się zastosowanie większej ilości mocowań;

  • wystawianie płyty poza konstrukcje maksymalnie 100 mm;

  • po ukończeniu montażu usunąć resztę folii ochronnej.

Pielęgnacja płyt poliwęglanowych

  • zalecane jest okresowe mycie płyt poliwęglanowych

  • można je łatwo czyścić przy użyciu delikatnego roztworu mydła oraz miękkiej ściereczki

  • nie należy szorować płyt przy pomocy szczotek ani innych ostrych przedmiotów

  • unikać kontaktu z silnymi środkami ściernymi, rozpuszczalnikami butylowymi, alkoholami izopropylowymi, mogą mieć niekorzystny wpływ na warstwę UV

Nasz zespół chętnie zrobi DARMOWĄ wycenę zadaszenia z poliwęglanu, prosimy o kontakt mailowy kontakt@etl-szklarnia.pl lub kontakt telefoniczny +48 507 233 040 / +48 519 100 737

Dla wyceny potrzebujemy dane:
-szerokość zadaszenia (długość spadu od ściany);

-kierunek i wartość procentową spadu;

-długość zadaszenia wzdłuż budynku;

-rozstaw między krokwiami oraz łatami;

-ewentualnie rysunek techniczny.

Powiązane produkty

Produkt dodany do porównania.